Ik krijg regelmatig de vraag: “Maar waarom boksen?” Waarom? Dat leg ik je in deze blog met veel plezier uit. Boksen heeft mijn leven namelijk totaal veranderd. Ik ben lichamelijk veranderd, ik heb spieren gevoeld waarvan ik niet wist dat ze bestonden en ik zie er fitter, sterker en gezonder uit. Maar dat is niet het belangrijkste, ik ben vooral ook geestelijk veranderd. Boksen heeft me focus, zelfvertrouwen, balans en mentale kracht gegeven. Het is voor mij een positieve reset geweest van het leven dat ik leidde naar het leven dat ik nu heb. Dit is natuurlijk niet van de een op de andere dag gebeurd.

Samen uit samen thuis!
Een aantal jaar geleden is mijn dochter (14 jaar) in aanraking gekomen met kickboksen. De boksschool waar zij terecht kwam, Fighting Club Van Dams in Utrecht, voelde voor haar als thuiskomen: warm, gezellig en liefdevol. Een plek waar je hard aan de bak moet, er serieus gewerkt wordt en waar opgeven geen optie is. Het motto is samen uit samen thuis! Waar je aan begint maak je af en lukt het je niet dan is er altijd iemand die je er doorheen schreeuwt.
Vanaf het moment dat zij is gaan kickboksen hebben wij als ouders een nieuw meisje zien ontstaan. We hebben onze dochter zien opbloeien. Van terughoudend, wat onzeker en timide naar iets wat je het beste omschrijft als krachtig. Ze is als het ware rechterop gaan staan, zelfverzekerder zonder naast haar schoenen te lopen. Ze straalt iets betoverends uit, om jaloers van te worden. Ze zei me; “Ik weet niet wat het is mam, maar ik voel me van binnen sterker.”  Wauw! Daar wilde ik meer van weten. Dus ik besloot zelf bokshandschoenen aan te schaffen en wekelijks naar de zaktraining (stoten en trappen op een bokszak) te gaan.

Opgeven is geen optie!
Boksen… wie had dat gedacht? Ik heb in mijn leven geturnt en gedanst, heb lange tijd gefitnest en heb mijzelf altijd aardig sportief gevonden. En nu boksen, ik had geen idee waar ik aan begon.
Mijn eerste les voelde op zijn zachts uitgedrukt, onwennig. Ik sloeg als een kat die op zijn achterpoten staat terwijl hij een bungelend stukje touw probeert te pakken. Akward! Daarnaast had ik halverwege de les het gevoel dat alles wat ik die dag gegeten had op het punt stond om de tent te verlaten. Maar zoals ik al zei, ik had niet echt het idee dat ik even kon stoppen. Opgeven is immers geen optie in deze setting. Want niemand geeft namelijk op, dus je wilt dan echt niet de enige zijn die na twintig minuten zegt: “Jongens de groeten, ik ben zojuist uit mijn eigen lichaam getreden.” Dus ik ging door. Aan het eind van de les was ik paars, ik voelde elke cel van mijn lichaam kloppen en er kwam letterlijk stoom uit mijn hoofd. Maar ik had niet opgegeven, en dat voelde zó goed!
De weken vlogen voorbij en stoot voor stoot, trap voor trap werd ik steeds een beetje beter. Geloof me, Ik heb mijzelf vaak genoeg naar de boksschool moeten slepen. Moe van de dag, mijn werk, huishouden, man, kinderen… Het idee om op de bank te ploffen en tv te kijken voelde vele malen aantrekkelijker dan naar de boksschool gaan en mij letterlijk weer uit de naad te moeten werken. Dat had ik toch al de hele dag gedaan? Give me a break! Ik was steeds weer in gevecht met mijzelf. Mijn hoofd zei namelijk: Vluchten, nu! Zo ben je immers geprogrammeerd, pijn zoveel mogelijk vermijden en -als het dus even kan- dat ten aller tijden uit de weg gaan. Maar ik ging toch, steeds weer, mijn grens opzoeken en erover. Want ik wist inmiddels dat het gevoel dat ik na het boksen had zo heerlijk was, zo krachtig. Dus dát was wat mijn dochter bedoelde!
Je bent echt zo veel sterker dan dat je zelf beseft!

Focus
Tijdens de lessen ontdekte ik steeds meer mijn eigen fysieke kracht, ik kon steeds harder stoten en trappen. En de kunst van het niet opgeven lag hem in de focus die ik had. Tijdens de verschillende rondes -je werkt namelijk steeds in rondes van 30 sec, 1 of 2 minuten- had ik maar één doel. En dat was op volle kracht, 100% die ronde afmaken. En als je die focus bereikt, dan laat je alles even helemaal los. Alles… zorgen, drukte, stress, woede, verdriet er is even helemaal niets, alleen jij en je bokshandschoenen. Nú weet ik hoe mannen zich voelen als ze zich in de Nothing box-modus (als je dit nog niet kent, klik dan na het lezen op de link. Lol moment gegarandeerd) bevinden, die plek die wij vrouwen ondenkbaar vinden, waar zij gewoon aan niets kunnen denken, helemaal niets (kan je het je voorstellen?). Iets wat in het gewone dagelijks leven voor menig vrouw echt een utopie is. Die plek, die vind ik tijdens het boksen, focus op mijn doel en verder he-le-maal niets. Heerlijk! En weet je wat dat als resultaat heeft? Ruimte in je hoofd en energie om weer dingen aan te pakken.

Boksen doet nog zo veel meer… Benieuwd? Hou dan mijn volgende blog in de gaten.